Dzień Kobiet w Teatrze Wielkim

6 marca 2016 roku do Teatru Wielkiego na zaproszenie Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych „TUW” i m.in. Izby Rolniczej Województwa Łódzkiego przybyły kobiety z całego województwa łódzkiego.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet – 8 marca, panie miały okazję obejrzeć balet w dwóch aktach Wasilija Miedwiediewa do muzyki Piotra Czajkowskiego - Oniegin.

                 Wybrały  się  kobiety

                do  Łodzi  na  balet(y)

                by  świętować Dzień Kobiet

                bez  facetów  (niestety!).

 

                Z Radomska i okolic.

                Mkną w dal autokarem,

                jednak przez całą drogę

                mężów nie brak im wcale.

 

                Z TUW-u i z ODR-u

                -wzięły się ich korzenie -

                z Izby Rolniczej, z banków,

                innych już nie wymienię.

 

                W bruderszaftach królują

                i pigwy, i cytryny,

                jednak i coś  czystego 

                przemyciły  dziewczyny.

 

                W teatrze – to wiadomo -

                kultura pierwsza klasa;

                gustowne toalety

                i buty na obcasach.

 

                Były głodne troszeczkę

                więc wstąpiły do baru -

                tu długaśna kolejka

                nie odstrasza ich wcale…

 

                Teraz powrót do domu

                i znów pełna kultura.

                No co ?  Za rok powtórka ?

                A może nie chce któraś ?

Z. Klimczak, Radomsko, 6 marca 2016

Balet w dwóch aktach

Temat Eugeniusza Oniegina pojawia się w Teatrze Wielkim po raz trzeci, ale po raz pierwszy w spektaklu baletowym. Romantyczny poemat Aleksandra Puszkina i niezwykle ekspresyjna muzyka Piotra Czajkowskiego (nie z opery Eugeniusz Oniegin) stały się inspiracją dla wybitnego choreografa rosyjskiego Vasily’ego Medvedeva do stworzenia wielkiego widowiska baletowego. Oniegin, bo taki jest tytuł baletu, prezentowany już m.in. w Bratysławie i Pradze spotkał się z gorącym przyjęciem krytyki i aplauzem publiczności. Niezwykle efektowne sceny zbiorowe, pełne intymności duety, a przede wszystkim wyraziste postacie scharakteryzowane plastycznym ruchem i zróżnicowaną choreografią, tworzą spektakl magiczny i niepokojący, piękny i poruszający; i tak dramatyczny jak dramatyczna jest symfonika Czajkowskiego.